Food science, food industrial technology on blog

ปัจจุบันนี้การค้นคว้าหาข้อมูลในทุกเรื่องๆ ช่องทางในการใช้อินเทอร์เนทเป็นช่องทางที่ประหยัดทรัพยากร ใช้เวลารวดเร็วและเข้าถึงข้อมูลในส่วนที่เราต้องการมากที่สุด อยากได้อะไรก็พิมพ์เข้าไปหาในกูเกิ้ลเอาสิ... (เชื่อไหมครับว่าผมนั่งแช่ wikipedia ได้เป็นวันๆเลย) ซึ่งเป็นการแก้ปัญหาความไม่สะดวกในการเข้าห้องสมุด เราไม่จำเป็นต้องไล่เปิดหนังสือทีละหน้า และไม่จำเป็นต้องแบกหนังสือ หรือบางครั้งเราจำเป็นต้องเข้าถึงข้อมูลพื้นฐานในช่วงเวลาตีสอง ซึ่งคงไม่มีมหาวิทยาลัยที่ไหนเปิดให้ในช่วงเวลาดังกล่าว อีกอย่างหนึ่งคือแทนที่เราจะต้องขับรถจากที่ทำงาน ไปยังห้องสมุดมหาวิทยาลัยใกล้ๆ ก็เล่นเนทเชคเมลกันในห้องนั่นแหละครับ

ระบบฐานข้อมูลบทคัดย่องานวิจัย ใครได้ประโยชน์้บ้าง

เจ้าของข้อมูลงานวิจัย

ผมเชื่อว่างานวิจัย ปัญหาพิเศษ และวิทยานิพนธ์ ที่ทำออกมาดีๆมีคุณภาพ ควรที่จะขายได้ และต่อยอดได้ งานเหล่านี้ไม่ควรที่จะถูกแขวนอยู่บนชั้นวางหนังสือแต่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ปัจจุับันนี้เรามีนักวิจัย และผู้เชี่ยวชาญที่มีความถนัดในเรื่องเฉพาะทาง และพร้อมที่จะให้ข้อมูล ช่วยขับเคลื่อนแก้ปัญหาในองค์กรได้ เวลาที่โรงงานมีปัญหาแน่นอนว่าเขาก็อาจจะต้องการแหล่งข้อมูล ต้องการวิธีแก้ปัญหาแบบรวดเร็ว ซึ่งคนที่ให้คำตอบนั้นได้คือบรรดานักวิจัยที่ผ่านการลองผิดลองถูก และมีกระบวนการคิดเป็นลำดับขั้นตอนตามหลักสถิติ อันน่าเชื่อถือ แถมยังเป็นการลดการสิ้นเปลืองต้นทุนในการทดลองแก้ไขปัญหาด้วยตัวเองจากทางโรงงานด้วย

นอกจากนั้นผมยังมองว่านิสิตจบใหม่ ก็ควรที่จะมีที่ๆให้นำปัญหาพิเศษเหล่านี้ขึ้นมาแปะกัน และสามารถให้คนที่อยากเห็นตรงนั้นเข้าถึงได้ผ่านโลกออนไลน์ ซึ่งน้องๆก็อาจจะส่วนนี้ไปนำเสนอประกอบการสมัครงานได้ด้วย ผมมองว่างานพวกนี้มีคุณค่าในตัวเอง ซึ่งอย่างที่ผมบอกครับ ปัญหาพิเศษที่ทำออกมาดีๆมันก็มี แล้วบางเรื่องบริษัท หรือโรงงานแปรรูปก็มีปัญหาในจุดเล็กๆนั้นด้วย

คนที่ต้องการเข้าถึงข้อมูล

สิ่งแรกคือความสะดวกในการได้ข้อมูล ในแบบฟอร์มที่ผมออกแบบไว้ จะมีรายละเอียดที่อยู่ของผู้เขียนบทความไว้ด้วย ซึ่งจะช่วยให้ผู้ที่อยากได้ข้อมูลตรงนั้นในเชิงลึก หรืออยากได้ตัวเต็มสามารถติดต่อสอบถามเจ้าของผลงานได้ สำหรับคนที่ทำงานในโรงงานก็คงจะชอบแนวคิดนี้นะครับ เพราะคุณไม่จำเป็นต้องเดินทางไกลเพื่อเข้าห้องสมุด โดยอาจจะขอเอกสาร หรือ ขอคำแนะนำจากผู้รู้

สำหรับการทำงานถึงแม้ว่าบางครั้งวิธีในการแก้ปัญหาอาจจะผิดพลาด แต่นั่นก็ถือว่าเป็นบทเรียนของเรา เหมือนดั่งที่ โธมัส อัลวา เอดิสัน นักประดิษฐ์ผู้มีการจดสิทธิบัตร และอนุสิทธิบัตรต่างๆมากมายนับหมื่นรายการ เคยกล่าวไว้ว่า

"If I find 10,000 ways something won't work, I haven't failed. I am not discouraged, because every wrong attempt discarded is another step forward"

ผู้พัฒนาเว็บได้อะไรบ้างตรงนี้

ในแง่ของการพัฒนาเว็บ thaifoodscience แห่งนี้ ผมเปิดให้ทุกท่านได้เข้าถึงบทความที่ผมเขียนไว้ รวมไปทั้งสิทธิพิเศษต่างๆที่สงวนไว้ให้สมาชิกเว็บได้ใช้งานหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นระบบโฆษณา, ระบบฐานข้อมูลเครือข่ายนักอุตสาหกรรม, ระบบกลุ่ม, ระบบวอลล์ ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่ว่ามานี้ ผมไม่มีความคิดที่จะเก็บเงิน ซึ่งอาจจะดูขัดแย้งกับสิ่งที่คนทำเว็บทั่วไปเขาทำกัน

ในทำนองเดียวกัน สิ่งที่ผมคิดว่าถ้าแนวคิดไอเดียนี้ เกิดขึ้นจริงๆประโยชน์ที่ผมพึงจะได้รับก็คือ จำนวนเพจวิว จำนวนผู้เข้าเว็บที่มากขึ้น ซึ่งในอนาคตนี้ถ้าเพจวิวขึ้นหลักแสนเมื่อไหร่ (ปัจจุบันเพจวิวอยู่ที่ 50,000ต่อเดือน) ผมอาจจะเดินเข้าไปขอสปอนเซอร์สนับสนุนจากบริษัทต่างๆ โดยแลกกับการให้เช่าแบนเนอร์

ทำไมต้องให้เ้จ้าของข้อมูลป้อนเอง

คำตอบง่ายๆก็คือ ผมเป็นเพียงประชาชนคนธรรมดา ไม่ใช่อาจารย์ชื่อดัง ไม่ใช่องค์กรของรัฐ จึงไม่มีความสามารถ และพลังมากพอที่จะทำการสังคายนารวบรวมจัดหมวดหมู่งานวิจัย แต่เชื่อเถอะครับว่า สถาบันการศึกษาที่สอนเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์การอาหาร เทคโนโลยีอาหาร วิศวกรรมอาหาร และโภชนาการ ในบ้านเรารวมๆแล้วมีไม่น้อยกว่า 200แห่ง สมมติว่ามีผู้ชอบในโปรเจคนี้ สมัครใจลงบทคัดย่อเพียงสถาบันละ 5หัวเรื่อง เราก็จะมีฐานข้อมูล 1000เรื่องแล้ว และสิ่งที่ทำให้เว็บนี้โตเร็วก็คือ ผมรู้ว่าควรจะทำอย่างไรให้ บทคัดย่อของคุณๆ ถูกค้นเจอจากการสืบค้นผ่านกูเกิ้ลในหน้าแรกได้อย่างไรนั่นเอง

สำหรับแนวคิดไอเดียนี้ ก็เคยมีหน่วยงานที่เกี่ยวข้องคิดจะทำเหมือนกัน แต่ยังไม่เป็นเรื่องเป็นราวเท่าไรนัก เนื่องจากการที่จะหาคนเข้ามาทำตรงนี้ถ้าไม่รักงานด้านนี้จริงๆ รับรองว่าเบื่อตาย ซึ่งจากที่ผมทำเว็บมาตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาตรี ผมเชื่อว่าความบ้าในสายวิชาชีพนี้มีไม่น้อยไปกว่าใครๆแน่นอนครับ อยากทำเว็บให้สวย อัพเดตสม่ำเสมอและมีประโยชน์กับสังคมเพื่อการพึ่งพาแห่งนี้ด้วย

------------ เพิ่มบทคัดย่อที่นี่ ------------